Wat kan het leven soms toch mooi zijn...
Sinds dat we een dik twee jaar geleden begonnen zijn met onze
Fastfood stands is er veel gebeurt.
Voor ons was het een metamorfose en een totaal nieuwe activiteit
waar we eigenlijk niets van wisten,
Maar als je je hele hart en ziel ergens in legt komt alles goed en
dat blijkt wel.
Wat zijn we al veel leuke mensen tegen gekomen. Al onze ontmoetingen
waren even hartelijk en zelfs soms regelrecht hartverwarmend. De
vele complimenten over onze kwaliteit. Zo zeer zelfs dat we
regelmatig onze eigen producten eens ekstra kritisch gingen
proeven. Is het echt zoooo lekker?
Alle spontane reakties zijn een kroon op ons werk en we genieten
ervan. Natuurlijk, onze klanten zijn gezellig uit en dienen dan ook
op een ontspannen en hartelijke manier te worden geholpen. Das toch
heel normaal. Het vormt voor ons een basis om mee verder te gaan. We hebben zelfs
lol met onze klanten. Super!!! Klanten die binnen 2 uur maar liefst 3 keer aan de kraam staan. Als
we tijd hebben lekker even kletsen.
Lekker eten en gezelligheid! Dat houden we er in...
Op de jaarmarkt in Milheeze treffen we twee stelletjes uit Helmond.
"Heerlijk die hamburgers, doe er nog maar een" roept een van de
heren. Ik geniet van hun smulpartij.
Even later vertrekken ze naar het terras. "Ben je er om zeven uur
nog dan komen we terug" roepen ze.
"Ik weet het niet maar ik zal aan je denken" roep ik ze na. Ze
verdwijnen in de massa.
Rond zeven uur staan ze inderdaad voor mijn kraam maar we zijn al
aan het inpakken en de bakplaat staat al even uit. "Maakt niet uit
we lusten ze ook wel minder warm" "Een euro per consumtie" roep ik
ze toe.
Prima !! Even later is hun tafeltje weer gedekt en schuif ik het
kleine meiske een flinke Slush Puppie toe.
Een brede lach krijg ik ervoor terug. "Alstie leeg is doen we hem
gewoon weer vol" fluister ik in haar oor en daarop zegt ze zeker
geen nee! Even later klinkt er gezellige muziek vanaf het nabij
gelegen terras en spontaan beginnen mijn klanten een dansje te maken.
Als ze even later huiswaarts keren krijg ik van elk een ferme hand.
"Tot de volgende keer, Eugene en bedankt" Ach wat heb ik toch
mooi werk... |
|
